ثانیه ها منتظرند.
راه سکوت کرده است.
کوله بارم روی زمین دراز کشیده است.
یک بار دیگر پشت سرم را نگاه می کنم.
سکوت جاده را می شکنم با پایان دادن به انتظار ثانیه ها.
کوله پشتی ام خواب بود ولی.
جا ماندنش مطمئنت می کند که رفته ام!
قوری شکسته حافظه ام را می شویم.
کمی چای در آن دم می کنم،
تا در بعداظهر تر فراموشی
بنوشمش.
شاید آرامم کند!
مغزم متورم می شود.
حباب های فکرم می ترکد و قطره هایش در فضا پخش می شود.
یک قطره را با نگاهم دنبال می کنم.
شبنمی می شود روی چشمهای عکس قدیمی ات!
1. شب اشوبی شاعرانه ام،
رشک مشرق چشمهای توست.
2.بی تابیت تاب را می دزدد از من.
آغوشت را به خودم هدیه می دهم،
به ازای ان تاب دزدیده شده!
انگشت هاي ظريف اتفاق
چنان دور گردنم مي پيچند
که نمي فهمم قصد مرگم را کرده اند،
اتفاق......
مي افتي ......
انگشت ها...........
من..............
مي ........
مي ....
ر.....
م.
حجم که نداری!
به ناچار روی سطحت راه می روم!
جنس لباس هایت هم که خوب نیست؛
زیر پایم خش خش می کند!
چند بار می رومت،
و بر می گردم.
سنگلاخ یک دستی ات آزارم می دهد.....
و صدای خش خش.
چرا هیچ کس جارویت نمی کند؟!
خودم دست به کار می شوم.
حجم که نداری؛
به ناچار روی سطحت می وزم!
زیبایی ام دیوانه ات می کند،
وقتی آینه می شوم!
"""""""""""""""""""""""""""""""""
* از: آخرین جرعه این جام / فریدون مشیری.
هسته های خاطره ام را می کارم.
روز و شب مراقبشانم.
به این امید که حاصلش تو باشی!
امروز از ریشه کندمشان،
نفرت داده بودند!
فکر کن! 
اگه گفتی تولد کیه امروز؟!
البته کمی تا حدودی تابلو شده قبلا!
تولد انت.
فکر می کردم که برگشته باشه تا الان و بتونیم یه تولد حسابی واسش بگیریم. 
الانم، خب من تبریک می گم و کیک هم می ذارم.
ولی شمع و کادوها باشه واسه وقتی برگشت.
نمیشه که شمع ها رو خودمون فوت کنیم خب! 
امیدوارم هرجا هست خوب باشه
و امیدوارم که هرچه زودتر دوباره توی جالیز کامنتای خوشگلش رو ببینم.
زمانی که نمی گذرد،
منی که نمی میرد،
تویی که نمی آید.
تثلیث هر روزه من این است!
تمام تنم پر از خار شده است!
پر از زخم
و خون
و درد.
در آغوش گرفتنت،
مرا به این روز انداخته است!
