لبخندهایش به حالت تعلیق درآمده است

از وقتی تکرار

شادی هایش را حلق آویز کرده!

پنجره را باز می کنم به امید رهایی.

سرم که به میله های پشتش کوبیده می شود

باور می کنم

که تا همیشه

میان این چهار دیوار

خواهم ماند!

از دست هایم بخار سرد بیرون می زند.

پتو را دور تنم می پیچم.

بخار سرد

تمام تنم را احاطه می کند.

چشم می بندم.

پلک هایم بخار می کند.

صورتم خیس می شود

 از میعان بخار های سرد.

هر سال تابستان که می شود

چارچوب روزمرگی هایم

همین گونه تبخیر می شود!

گیجم.

فکر را جمع می کنم

می ریزمش در ظرفی

و می گذارمش روی میز.

باشد برای بعد.

فعلا به شعری بی طرح و وزن

 بیشتر نیاز دارم تا آن!

شعری با صدای تو!

++++++++++++++++

* بهانه ها / قیصر امین پور.

چیزی خرد می کند.

نمی دانم چه!

خودش که می گوید

طناب.

نمی خواهد تاب کودکی اش

 تعلقی به شاخه پیدا کند!

من ولی

فقط

عادت می بینم زیر چاقویش!