اشاره ی اول:
بلندای درخت التماس می کند
تواضع علف را!
نگاهم بالا می رود
و بر شاخه ای می نشیند.
برایش دست تکان می دهم.
رویش را برمی گرداند
و می گوید:
از اینجا چه قدر کوچکی!
.........
+
نوشته شده در جمعه دوم آذر 1386ساعت 22:36; توسط گلک
|

