اشاره ی اول:

بلندای درخت التماس می کند

تواضع علف را!

نگاهم بالا می رود

و بر شاخه ای می نشیند.

برایش دست تکان می دهم.

رویش را برمی گرداند

و می گوید:

از اینجا چه قدر کوچکی!

.........