پنجره را باز می کنم به امید رهایی.
سرم که به میله های پشتش کوبیده می شود
باور می کنم
که تا همیشه
میان این چهار دیوار
خواهم ماند!
+
نوشته شده در یکشنبه بیست و یکم بهمن 1386ساعت 19:50; توسط گلک
|
پنجره را باز می کنم به امید رهایی.
سرم که به میله های پشتش کوبیده می شود
باور می کنم
که تا همیشه
میان این چهار دیوار
خواهم ماند!