براي اوني كه هنوز باور نكردم كه باورش كردم! :

1.خط به خط كتاب شعري كه گشوده ام ، تداعي چشم هاي توست!

2.هر بار كه به چشمهايت نگاه مي كنم احساس مي كنم شاعرم!

شايد براي اين كه نگاهت هميشه حرفي براي گفتن دارد.

3.شاعر كه نيستم . گاهي تراوش افكار، مغزم را چسبناك مي كند.

4. بودنت هم - درست مثل نبودنت- فكرم را پريشان مي كند.

5. هنوز پنجره باز است..... !*

_________________

*فريدون مشيري.

پس نوشت: اينو نوشتم كه پنجره فكرم رو واسه هميشه به روي نگاهش ببندم و خيال شاعر شدن رو از سرم بيرون كنم!